Al een tijdje ben ik gefascineerd door de bekende uitspraak van Socrates: “Hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je niks weet.” Noem een kwestie (weet ik veel, zoiets als politiek, geloof, voeding) en ik heb geen hele sterke mening. Noem me saai of ongeïnteresseerd, maar ik kan me vaak vinden in beide kanten van een verhaal. Of ik weet er simpelweg te weinig vanaf. Hoe kan ik er dan een mening over hebben?

Een aantal jaar geleden was dat wel anders. Ik dacht te weten hoe alles in elkaar zat en had daar vaak een sterke mening over. Iets met jong en naïef zijn. Ik kon dan best scherp uit de hoek komen. Een eigenschap waar ik niet trots op was/ben, want achteraf had ik daar vaak spijt van.

Gelukkig komt wijsheid met de jaren. Door wat meer levenservaring, reizen, op verschillende plekken werken, bloggen en soms een tegenslag ben ik veel minder zwart-wit gaan denken. En ik moet zeggen: ik vind het een opluchting, al is het niet altijd de makkelijke weg.

Twijfel = oncomfortabel

Zo ook met mijn ideeën over voeding. Toen ik begon met paleo, was ik erg rechtlijnig. Vlees mag wel, brood mag niet. Punt uit. Als anderen daar aan twijfelden, kon ik daar weinig mee en vond ik dat ze “het niet snapten”.

In de loop van de tijd ben ik daar toch in veranderd. Ik merk dat ik genuanceerder durf te kijken naar voeding dan eerst. Dat is ongemakkelijk, want het is best fijn en comfortabel als je ergens zeker van bent. Dan hoef je niet te twijfelen en kun je zonder aarzeling doen waar je in gelooft.

Maar ik denk dat dat gevaarlijk is. De kans is groot dat je dan alleen kijkt naar de dingen die jouw visie bevestigen. Dit kan met voeding zijn, maar eigenlijk met alles. Maar voeding is nogal een ding, he.

Want wat is nou het meest gezonde voedingspatroon? Paleo? Plantaardig? Schijf van Vijf? Ik denk niet dat er één antwoord is.

Ik wil overigens niet zeggen dat ik het fout vind als je 100% paleo of vegan eet. Het enige wat ik probeer te zeggen is: blijf openstaan voor andere opvattingen. Ook al ben je het er niet mee eens, luister er wel naar. Wie weet kom je samen tot een nog veel beter antwoord.

Een toepasselijke Bijbelse uitspraak vind ik ook (ben niet gelovig tho): “Onderzoek alles en bewaar het goede.” Geen mening hebben is niet hetzelfde als kritiekloos zijn. Het betekent juist dat je altijd kritisch naar alles blijft kijken.

Veelzeggend nikszeggend?

Deze ‘meningloosheid’ is ook de reden geweest dat ik begin dit jaar ben overgestapt naar susandullink.nl. Ik kan er alle kanten mee op, in plaats van dat het heel duidelijk een bepaalde overtuiging aanhangt. Een beetje niks zeggend, maar ook veelzeggend dus.

Het geeft me veel meer vrijheid, al vind ik het soms ook lastig. Het is minder eenduidig, waardoor mensen minder snel zien wat voor soort blog ik heb. Want waar gaat mijn blog nou eigenlijk over? Tja, over van alles waar je een beetje over kunt filosoferen. Daar houd ik van.

Er is geen één waarheid

En dat is OK.

Ik denk dat het geen kwaad kan om wat vaker aan je eigen opvattingen te twijfelen. Deze twijfel moet je niet verlammen, maar minder tunnelvisie geven. Er zijn altijd andere kanten van een verhaal.

Mij helpt het in ieder geval om mezelf te blijven ontwikkelen. Ik ben erg blij met een wat minder uitgesproken mening. Het maakte me vrijer, meer geïnteresseerd in anderen en ik ben een leuker mens geworden (hoop ik tenminste).

Heb ik tóch ergens een mening over. Ha!