Werkworsteling

Als pas afgestudeerde 22-jarige kreeg ik mijn eerste ‘echte’ baan bij een online marketingbureau. Krijg je ervan met een bachelor American Studies, een master Kunstgeschiedenis en geen idee wat je wilt met je leven. Ik was allang blij met een jaarcontract voor veertig uur per week en voelde me best volwassen. Maar na een jaar had ik het wel gehad met fulltime op een stoffig kantoor zitten.

Toen ik mijn baas vroeg of ik – hou je vast – naar 36 uur mocht, was dat gelukkig geen probleem. Ik was de allereerste in het bedrijf die parttime ging werken, een ware revolutie. Pas later biechtte mijn baas op dat hij dacht dat ik zwanger was en daarom minder wilde werken.

Zwanger was ik zeker niet, ik wilde gewoon meer tijd voor mezelf. Dat was blijkbaar ongewoon, zeker voor een jonge ambitieuze meid die twee pretstudies had gedaan en nog veel ervaring moest opdoen.

Liever lui dan moe

Streven naar een succesvolle carrière, ik vraag me af hoe graag je dat moet willen. Daarmee bedoel ik niet alleen de 80-urige werkweek van een advocaat op de Zuidas, maar de algemene opvatting dat als je hard werkt, je je dromen waar kunt maken. Dat laatste lijkt tegenwoordig haast een plicht, als ik alle motivational speakers en online ondernemers moet geloven.

Ik word al moe als ik het opschrijf.

Een leuke baan is op zich wel belangrijk, aangezien je best veel tijd besteed aan werken. Geld heb je nou eenmaal nodig en niet iedereen heeft rijke ouders of slim geïnvesteerd in bitcoins.

Maar mag werk niet gewoon werk zijn? Het liefst een beetje leuk en niet teveel uren?

Heb ik ook nog tijd om andere dingen te doen, zoals boeken lezen, met vrienden afspreken of lui zijn als ik dat wil. Zonder schuldgevoel.

Want hoe realistisch is die droombaan eigenlijk? Bij iedere baan zullen er dingen zijn die stom, eng of vervelend zijn. Dat is heel normaal, terwijl al die geïdealiseerde verkooppraatjes je misschien doen geloven dat dat er niet bij hoort.

In de media lees je bovendien vaak alleen de succesverhalen van ondernemers, artiesten of werknemers die hard werken en daardoor de top bereiken. Maar hoe zit het met mensen die hun hele leven hard werken, nooit promotie maken, hun kinderen weinig zien en iedere maandag met tegenzin naar het werk gaan? Of juist mensen die met veel plezier parttime werken en genieten van hun vrijere leven?

Ik denk dat die twee situaties eigenlijk een stuk realistischer zijn en die laatste wat mij betreft een mooi streven.

De keerzijde van ondernemen

Na vier jaar bij drie verschillende bedrijven te hebben gewerkt, kwam ik tot de conclusie dat voor een baas werken niet voor mij werkte. Ondanks mooie beloftes in het begin, voelde ik me steeds weer opgesloten, verplicht tot ‘hard werken’ op relatief vaste tijden, in de hoop op een hoger salaris of promotie.

Toen ik mijn eerste grote freelance klus kreeg in 2016, kon ik mijn baan opzeggen. Dat klinkt gaaf en dat is het ook wel, maar het is lang niet altijd fantastisch. Sterker nog, ik worstel behoorlijk met mijn overtuigingen over hard werken en succes. Die ideeën zitten zo vast in onze cultuur en worden alleen maar vergroot door alle zelfhulp-goeroes die steevast roepen dat succes een keuze is.

Ondanks mijn pogingen om het te ontsnappen, lukt dat lang niet altijd.

Ik voel me schuldig als ik een dag niet zo productief ben, pas om 10 uur ‘s ochtends begin met werken of als ik geen inspiratie heb voor een blogartikel. Ik móet hard werken om succesvol te zijn, denk ik dan toch weer.

Misschien is dat ook wel zo. Ik kan vast wel harder werken, maar ik betwijfel of het me gelukkig maakt. En wanneer ben ik eigenlijk succesvoller? Met meer geld en grote opdrachten of met leuke vrienden en minder stress?

Wees als een waterkoker

Bruce Lee zei ooit de wijze woorden ‘wees als water’.

Daar maak ik liever ‘wees als een waterkoker’ van. Want ik ben dan misschien niet zo goed in kungfu, ik doe dingen graag efficiënt.

Een waterkoker is dat ook. Het kookt water zo snel mogelijk en daarna slaat het apparaat gelijk af. Geen gedoe met een fluitketel die je te lang laat staan. Is niet alleen zonde van het gas, maar ook van je oren.

Mijn doel is daarom om me meer te richten op de output (kokend water), dan hoe lang dat duurt (het idee van hard werken). Wat dat ‘kokende water’ voor mij inhoudt, weet ik overigens niet precies. Ik probeer maar gewoon te blijven schrijven, dat vind ik namelijk erg leuk, en voldoende geld te verdienen om rond te komen. Dat is meer dan genoeg.

Al is dat met mijn hardnekkige overtuigingen nog best hard werken.

2 Comments

  1. bijstandsmoeder 29 April 2018 at 06:09

    Je maakt het wel erg bont door te schrijven over jouw werkworsteling,en dan ook nog eens doodleuk een “STEUN MIJ” button te implementeren met daarin de keuzemogelijkheid; Doneren of Jou Maandelijks Steunen middels een vaste bijdrage. Ronduit schandalig dat je de naieve lezer (grotendeels zoekende onvolwassen vrouwen) vraagt, om jouw vakantiereizen te financieren. Triest !

    Reply
    1. Susan 30 April 2018 at 08:12

      Ik vind het wel heel knap dat je precies weet wie mijn blog leest en dat je in mijn portemonnee kunt kijken. Ook bijzonder dat je zo’n negatief beeld over onvolwassen vrouwen hebt. Maar dat terzijde, ik hoop dat het duidelijk genoeg op mijn website staat dat ik je nergens verplicht om iets aan mij te betalen. Integendeel zelfs, alles is gratis toegankelijk. Dat kan een naïeve lezer zelfs begrijpen, lijkt me.

      Reply

Leave A Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *